دیده من شد سپید از هجر و دل تاریک ماند

سایه ای مانده است مگر این کین ز پیراهن کشند

آه من چندان فروزان شد که کوران نیم شب

از فروغ سوز آهم رشته در سوزن کشند

خانه ها تاری شود چون پرده بر روزن کشند

با خسان درساختی تا بر در و در بزم تو

من غم هجران کشم و ایشان می روشن کشند