من غم هجران کشم و ایشان می روشن کشند

دیده من شد سپید از هجر و دل تاریک ماند

خانه ها تاری شود چون پرده بر روزن کشند

با خسان درساختی تا بر در و در بزم تو

نیکویی کن رسم بدعهدان رها کن کز جفا

درد زی عاشق دهند و صاف با دشمن کشند

هر زمان در کوی تو خاقانی آسا عالمی