تا درآمد شحنه ای غم غارت جان درگرفت

خوی تو با ما چه روزی زندگانی کرده بود

کز پی خونریز ما را، راه هجران درگرفت

ماتم دل ها عروسی بود ما را پیش ازین

ناله ها کردم چنان کز چرخ بانگ آمد که بس

ای عفی الله در تو گوئی ذره ای ز آن درگرفت

از دم سردم چراغ آسمان بتوان نشاند