هرکه را این بشکند آن مومیایی می دهد

خاک پایت دیده ها را روشنایی می دهد

هر سحر بوی تو با جان آشنایی می دهد

کار جزع و لعل توست آزردن و بنواختن

باز خون ها خورده ای کالوده می بینم لبت

من چه گویم خود لبت بر تو گوایی می دهد

تیره شد کار من از غم هان و هان دریاب کار