تیره شد کار من از غم هان و هان دریاب کار

هرکه را این بشکند آن مومیایی می دهد

باز خون ها خورده ای کالوده می بینم لبت

من چه گویم خود لبت بر تو گوایی می دهد

تا چراغ عمر قدری روشنایی می دهد

از پی دریوزه وصل آمدم در کوی تو

چون کنم چون بخت روزی از گدایی می دهد