من چه گویم خود لبت بر تو گوایی می دهد

کار جزع و لعل توست آزردن و بنواختن

هرکه را این بشکند آن مومیایی می دهد

باز خون ها خورده ای کالوده می بینم لبت

تیره شد کار من از غم هان و هان دریاب کار

تا چراغ عمر قدری روشنایی می دهد

از پی دریوزه وصل آمدم در کوی تو