جان خاقانی به رشوت می دهم ایام را

گه کلاهم می برد گه پادشاهی می دهد

گر مرا محنت گیائی می دهد از باغ عشق

در شک افتم کن مرا دولت کیایی می دهد

گر مرا زین روز غم روزی رهایی می دهد

غم چه باشد چون ضمیر وحی پرداز مرا

فر مدحش آیت معجز نمایی می دهی