بدان ژنده که او دارد طراز خلعت است آری

که تارایات او آمد نگون شد چتر بد دینان

ابو اسحق ابراهیم کاندر جنب انعامش

به یک ذره نمی سنجد سپهر و هفت اجرامش

که نفس زنده پخته است زیر ژنده خامش

به طفلی بت شکست از عقل در بتخانه شهوت

برآمد اختر اقبال و دید و هم نشد رامش