برآمد اختر اقبال و دید و هم نشد رامش

بدان ژنده که او دارد طراز خلعت است آری

که نفس زنده پخته است زیر ژنده خامش

به طفلی بت شکست از عقل در بتخانه شهوت

بلی در معجز و برهان براهیم این چنین باید

که نه صیدش کند اختر نه دامن گیرد اصنامش

اگر دجال شکلی سنگ زد بر کعبه جاهش