که نه صیدش کند اختر نه دامن گیرد اصنامش

به طفلی بت شکست از عقل در بتخانه شهوت

برآمد اختر اقبال و دید و هم نشد رامش

بلی در معجز و برهان براهیم این چنین باید

اگر دجال شکلی سنگ زد بر کعبه جاهش

هم اکنون ز آفت گردون بگردد نقش ایامش

که بود آن کس که پیل آورد وقتی بر در کعبه