ساقی غم را ز اندرون چون سوخته بیدم کنون

پروانه آتش نیم، مرغ سلیمان نیستم

بس نقب کافکندم نهان بر حقه لعل بتان

صبح خرد چون شد عیان نقاب پنهان نیستم

تا چند بارم اشک خون گر رواق افشان نیستم

هستم به چشم دوستان هستی که پیدا نیست آن

بهر چه هستم بی نشان، گر وصل جانان نیستم