تا چند بارم اشک خون گر رواق افشان نیستم

بس نقب کافکندم نهان بر حقه لعل بتان

صبح خرد چون شد عیان نقاب پنهان نیستم

ساقی غم را ز اندرون چون سوخته بیدم کنون

هستم به چشم دوستان هستی که پیدا نیست آن

بهر چه هستم بی نشان، گر وصل جانان نیستم

گر کس بود سگ جان منم این چرخ سگ دل دشمنم