خونابه باد لعل و گهر کز تو بازماند

آن تیغ را که آینه دیدی زبان نمای

دندان نگر ز شانه بتر کز تو باز ماند

در کیسه های کان و کمرهای کوهسار

کعبه پس از تو زمزم خونین گریست ز اشک

زمزم فسرده شد چو حجر کز تو بازماند

خاکی دلم بدین تن چون بید سوخته