خاکی دلم بدین تن چون بید سوخته

خونابه باد لعل و گهر کز تو بازماند

کعبه پس از تو زمزم خونین گریست ز اشک

زمزم فسرده شد چو حجر کز تو بازماند

راوق کناد خون جگر کز تو بازماند

بر بخت من که کورتر از میم کاتب است

بگریست چشم های هنر کز تو بازماند