راوق کناد خون جگر کز تو بازماند

کعبه پس از تو زمزم خونین گریست ز اشک

زمزم فسرده شد چو حجر کز تو بازماند

خاکی دلم بدین تن چون بید سوخته

بر بخت من که کورتر از میم کاتب است

بگریست چشم های هنر کز تو بازماند

گر بر تو رنج خاطر من ناخجسته بود