بگریست چشم های هنر کز تو بازماند

خاکی دلم بدین تن چون بید سوخته

راوق کناد خون جگر کز تو بازماند

بر بخت من که کورتر از میم کاتب است

گر بر تو رنج خاطر من ناخجسته بود

از بود من مباد اثر کز تو بازماند

ور در عذاب جسم تو دل زد تظلمی