ور در عذاب جسم تو دل زد تظلمی

بگریست چشم های هنر کز تو بازماند

گر بر تو رنج خاطر من ناخجسته بود

از بود من مباد اثر کز تو بازماند

بس بادش این عذاب دگر کز تو بازماند

از تف آه بر لب خاقانی آبله است

تب خال حسرت است مگر کز تو بازماند