گه که بگشاید جیحون سوی آموی شود

که به کعب آید و گاهی به کمر می نرسد

به نمک ماند گریه به گه بست و گشاد

گرچه او را ز دی و تیر خبر می نرسد

گه که بسته شود آتل به خزر می نرسد

گریه چون دایه گه گیر کز او شیر سپید

به دو طفلان سیه پوش بصر می نرسد