به دو طفلان سیه پوش بصر می نرسد

گه که بگشاید جیحون سوی آموی شود

گه که بسته شود آتل به خزر می نرسد

گریه چون دایه گه گیر کز او شیر سپید

اشک چون طفل که ناخوانده به یک تک بدود

باز چون خوانمش از دیده به بر می نرسد

پشت دست از ستم چرخ به دندان خوردم