اشک چون طفل که ناخوانده به یک تک بدود

گه که بسته شود آتل به خزر می نرسد

گریه چون دایه گه گیر کز او شیر سپید

به دو طفلان سیه پوش بصر می نرسد

باز چون خوانمش از دیده به بر می نرسد

پشت دست از ستم چرخ به دندان خوردم

گه ز خوان پایه غم قوت دگر می نرسد