گه ز خوان پایه غم قوت دگر می نرسد

اشک چون طفل که ناخوانده به یک تک بدود

باز چون خوانمش از دیده به بر می نرسد

پشت دست از ستم چرخ به دندان خوردم

از بن دندان خواهم که جگر هم بخورم

چکنم چون سر دندان به جگر می نرسد

گرچه بسیار غم آمد دل خاقانی را