در صف عزم چون بکشی خنجردها

ای کودکی که قدر تو کیوان پیر شد

بخت جوان چو دایه همی پرورد ترا

پیران روزگار سپرها بیفکنند

گویا به لفظ فهم تو آمد زبان عقل

بینا به نور رای تو شد دیده ذکا

بر هر زبان ثنای تو گشته است چون سخن