گویا به لفظ فهم تو آمد زبان عقل

بخت جوان چو دایه همی پرورد ترا

پیران روزگار سپرها بیفکنند

در صف عزم چون بکشی خنجردها

بینا به نور رای تو شد دیده ذکا

بر هر زبان ثنای تو گشته است چون سخن

در هر دلی هوای تو رسته است چون گیا