چون ابر بی دریغ دهی خلق را عطا

بر هر زبان ثنای تو گشته است چون سخن

در هر دلی هوای تو رسته است چون گیا

چون مهر بی نفاق کنی در جهان نظر

اقرار کرد مال به جود تو و بس است

دو کف تو گواه و دو باید همی گوا

جاه تو را به گردون تشبیه کی کنم