چون بخت نحس گفته من نشنود همی

شد خاص پادشا پسر خاص پادشا

ای عقل را دهای تو، چون ماه را فروغ

ای فضل را ذکای تو چون دیده را ضیا

نزد تو مستجاب چرا شد مرا دعا

معلوم شد مرا که هنوز اندرین جهان

مانده است یک کریم که دارد مرا وفا