ای عقل را دهای تو، چون ماه را فروغ

آخر چو مرغ گردد گردان به گردنا

تو خاص پادشا شدی و پر شگفت نیست

شد خاص پادشا پسر خاص پادشا

ای فضل را ذکای تو چون دیده را ضیا

چون بخت نحس گفته من نشنود همی

نزد تو مستجاب چرا شد مرا دعا