تو خاص پادشا شدی و پر شگفت نیست

زیرا که تیغ تیز فراوان کند خطا

گر دشمنت ز ترس برآرد چو مرغ پر

آخر چو مرغ گردد گردان به گردنا

شد خاص پادشا پسر خاص پادشا

ای عقل را دهای تو، چون ماه را فروغ

ای فضل را ذکای تو چون دیده را ضیا