شد خاص پادشا پسر خاص پادشا

گر دشمنت ز ترس برآرد چو مرغ پر

آخر چو مرغ گردد گردان به گردنا

تو خاص پادشا شدی و پر شگفت نیست

ای عقل را دهای تو، چون ماه را فروغ

ای فضل را ذکای تو چون دیده را ضیا

چون بخت نحس گفته من نشنود همی