آخر چو مرغ گردد گردان به گردنا

عزم تو را که تیغ نخوانیم، خرده ای است

زیرا که تیغ تیز فراوان کند خطا

گر دشمنت ز ترس برآرد چو مرغ پر

تو خاص پادشا شدی و پر شگفت نیست

شد خاص پادشا پسر خاص پادشا

ای عقل را دهای تو، چون ماه را فروغ