هرچند کز برای جزا بایدم مدیح

مادح چو بی طمع بود و دوست بی ریا

نظم مرا چو نظم دگر کس مدان از آنک

یاقوت زرد نیکو ماند به کهربا

والله که بر مدیح نخواهم ز تو جزا

آزاده را که جوید نام نکو به شعر

چون بندگان ز خلق نباید ستد بها