چون از گشاد بر نظرت شد زمانه راست

گل ها و لاله ها دمد از خار و ازگیا

ابیات من چو تیر است از شست طبع من

زیرا یکی کشیده کمانم ز انحنا

هرگز گمان مبر که ز بخت افتدش بدا

بیمار گشت و تیره، تن و چشم جاه و بخت

ای جاه و بخت تو همه دارو و توتیا