ابیات من چو تیر است از شست طبع من

از باغ بخت، نوکندم هر زمان بلا

تو آفتاب و ابری کز فر و سعی تو

گل ها و لاله ها دمد از خار و ازگیا

زیرا یکی کشیده کمانم ز انحنا

چون از گشاد بر نظرت شد زمانه راست

هرگز گمان مبر که ز بخت افتدش بدا