تو آفتاب و ابری کز فر و سعی تو

هرگز چو مدحت تو که دیده است کیمیا؟

امروز من چو خار و گیاام ذلیل و پست

از باغ بخت، نوکندم هر زمان بلا

گل ها و لاله ها دمد از خار و ازگیا

ابیات من چو تیر است از شست طبع من

زیرا یکی کشیده کمانم ز انحنا