زیرا یکی کشیده کمانم ز انحنا

تو آفتاب و ابری کز فر و سعی تو

گل ها و لاله ها دمد از خار و ازگیا

ابیات من چو تیر است از شست طبع من

چون از گشاد بر نظرت شد زمانه راست

هرگز گمان مبر که ز بخت افتدش بدا

بیمار گشت و تیره، تن و چشم جاه و بخت