ای نوبهار! سرو نبیند همی تذرو

هرگز گمان مبر که ز بخت افتدش بدا

بیمار گشت و تیره، تن و چشم جاه و بخت

ای جاه و بخت تو همه دارو و توتیا

ای آفتاب! نور نیابد همی سها

تا دولت است و نعمت با بخت تو بهم

از لهو و از نشاط زمانی مشو جدا