هر کجا تیز فهم داناییست

مدبری را ز بخت نقصانیست

آن تن آسوده بر سر گنجیست

و این دل آواره از پی نانیست

بنده کند فهم نادانیست

تن خاکی چه پای دارد کو

باد جان را دمیده انبانیست