بنده کند فهم نادانیست

آن تن آسوده بر سر گنجیست

و این دل آواره از پی نانیست

هر کجا تیز فهم داناییست

تن خاکی چه پای دارد کو

باد جان را دمیده انبانیست

عمر چون نامه ایست از بد و نیک