تن خاکی چه پای دارد کو

و این دل آواره از پی نانیست

هر کجا تیز فهم داناییست

بنده کند فهم نادانیست

باد جان را دمیده انبانیست

عمر چون نامه ایست از بد و نیک

نام مردم بر او چه عنوانیست