ز آتش دلم از گل همی گلاب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه هزبر نهند

دلم به تیر عنا مسته عقاب کنند

گل مورد گشته است چشم من ز سهر

به اشک، چشمم چون فانه کور میخ کشند

چو غنچه هیچم باشد که سیر خواب کنند؟

ز صبر و خواب چه بهره بود مرا که مرا