ز طبع و خاطر در نظم و نثر دارم آز

به هیچ حالی هرگز دو تا نشد پشتم

مگر به بارگه شهریار و وقت نماز

چو در و گوهر در سنگ و در صدف دایم

ز بی تمیزی این خلق هرچه بندیشم

چو بی زبانان با کس همی نگویم راز

نمی گذارد خسرو ز پیش خویش مرا