طبع تو در زمستان باغی بود خرم

زیرا که تو به مکرمت اندرنیی بخیل

محکم ترست حزم تو از کوه بیستون

صافی ترست عزم تو از خنجر صقیل

فر تو در حزیران ظلی بود ظلیل

جز بهر خدمت تو نبندم میان به جهد

روزی اگر گشاده شود پیش من سبیل