کز آفتاب پل کند از باد نردبان!

خیزید و بنگرید نباید به جادویی

او از شکاف روزن پرد بر آسمان!

هین برجهید زود که حیلت گریست او

البته هیچکس بنیندیشد این سخن

کاین شاعر مخنث خود کیست در جهان

چون برپرد ز روزن و چون بگذرد ز سمج؟