چون برپرد ز روزن و چون بگذرد ز سمج؟

کز آفتاب پل کند از باد نردبان!

البته هیچکس بنیندیشد این سخن

کاین شاعر مخنث خود کیست در جهان

نه مرغ و موش گشته ست این خام قلتبان

با این دل شکسته و با دیده ضعیف

سمجی چنین نهفته و بندی چنین گران،