با این دل شکسته و با دیده ضعیف

کاین شاعر مخنث خود کیست در جهان

چون برپرد ز روزن و چون بگذرد ز سمج؟

نه مرغ و موش گشته ست این خام قلتبان

سمجی چنین نهفته و بندی چنین گران،

از من همی هراسند آنان که سال ها

ز ایشان همی هراسد در کار، جنگوان