البته هیچکس بنیندیشد این سخن

او از شکاف روزن پرد بر آسمان!

هین برجهید زود که حیلت گریست او

کز آفتاب پل کند از باد نردبان!

کاین شاعر مخنث خود کیست در جهان

چون برپرد ز روزن و چون بگذرد ز سمج؟

نه مرغ و موش گشته ست این خام قلتبان