ندهد زمانه رانده کین ترا امان

باجوش حشمت تو چه صحرا چه کوهسار

با زخم هیبت تو چه سندان چه پرنیان

دارد سپهر خوانده مهر ترا به ناز

بالای رتبت تو گذشته ز هر فلک

پهنای بسطت تو رسیده به هر مکان

یک پایه دولت تو نگشته است هیچ چرخ