زان لفظ درفشان تو و دست زرفشان

نه چرخ را خلاف تو کاری همی رود

نه ملک را ز رای تو رازی بود نهان

پیوسته تیره و خجل است ابر و آفتاب

جاه ترا سعادت چون روز را ضیا

عزم ترا کفایت چون تیغ را فسان

گر نه ز بهر نعمت بودی، بدان درست