پیوسته تیره و خجل است ابر و آفتاب

خندد همی عطای تو بر گنج شایگان

نه چرخ را خلاف تو کاری همی رود

نه ملک را ز رای تو رازی بود نهان

زان لفظ درفشان تو و دست زرفشان

جاه ترا سعادت چون روز را ضیا

عزم ترا کفایت چون تیغ را فسان