جاه ترا سعادت چون روز را ضیا

نه ملک را ز رای تو رازی بود نهان

پیوسته تیره و خجل است ابر و آفتاب

زان لفظ درفشان تو و دست زرفشان

عزم ترا کفایت چون تیغ را فسان

گر نه ز بهر نعمت بودی، بدان درست

از فصل های سال نبودی ترا خزان