تا شکر گویمت ز دماغی همه خرد

اکنون تو داد خویش ز دولت همی ستان

بنیوش قصه من و آن گه کریم وار

بخشایش آر بر من بدبخت گم نشان

تا مدح خوانمت به زبانی همه بیان

چون شکر من تو نشنوی از هیچ شکر گو

چون مدح من تو نشنوی از هیچ مدح خوان